"چون شب تاریک نمودار شد ستاره ی درخشانی دید.

گفت:این پروردگار من است.

چون آن ستاره غروب کرد و نابود شد٬گفت:من چیزی که نابود گردد به خدایی نخواهم گرفت.

پس چون ماه تابان را دید باز گفت این خدای من است.

وقتی که آن هم نابود گشت گفت:اگر خدای من مرا هدایت نکند همانا من از گمراهان خواهم بود.

پس چون خورشید درخشان را دید گفت:اینست خدای من.این از آن عظیم تر و روشن تر است.

چون آن نیز نابود گردید گفت:ای گروه مشرکان من از آنچه شما شریک خدا قرار می دهید بیزارم.

من با ایمان خالص رو به سوی خدایی آوردم که آفریننده ی آسمانها و زمین است و

من هرگز با مشرکان موافق نخواهم بود."

و اینگونه پروردگار ملکوت و باطن آسمان ها و زمین را بر ابراهیم ارائه داد تا به مقام اهل یقین رسد.

"قرآن کریم آیات ۷۶ تا ۷۹ سوره مبارکه ی انعام"