در زیرین ترین لایه ی دریاها٬

در آن عمیق ترین گوشه ی بی ضلع آبها٬

ستاره ی دریایی نامه ای می نویسد.

قلمش شاخه ای از درخت اقیانوس و کاغذش موجی از امواج دریاها.

ستاره ی دریایی از دوری می نویسد٬از این همه فاصله٬از این همه مانع که تقدیر برایش رقم زده.

ستاره ی دریایی برای ستاره ی آسمان بر موج می نویسد.

موج می رود و می رسد به روی آب.

ستاره از آسمان نور می تاباند بر آن.

موج برمی گردد و نور را می رساند به یار.

این قصه تکرار می شود نه یکبار که سالهای سال...

پی نوشت:کشند قرمز باعث به وجود آمدن این نثر ادبی شد...فکر کن!

.......................

خیلی بعد نوشت:در یک اتفاق عجیب تمامی لینکهای این وبلاگ با لینکهای اون یکی وبلاگم جایگزین شده.به زودی درستش می کنم.فقط از کسانی که لینک بودند تقاضا می کنم یادآوری کنند.چون ممکنه فراموش کنم