گرفته ام٬خسته ام٬در مانده ام.

شتابان به هر طرف می دوم و نمی دانم چه می خواهم.

 در پی کدامین نداشته ام که از خودم هم گریزانم.

این دل خسته چرا این قدر وامانده است٬چرا؟

خورشید هم غم دارد انگار.سویش کم و کمتر می شود وآسمان از دوریش غرق خون می شود.

خدایا چقدر بی تابم...!

نوای اذان طنین انداز می شود.

دلم می لرزد.چادر از سجاده بر می گشایم و قصد قرب تو را می کنم.نور قرآن چشمانم را نوازش

می کند.مهربانم من با تو سخن می گویم و تو با من.

من کتاب روشنت را می خوانم و تو می شنوی...می دانی.

دلم٬روحم پرواز می کند تا اوج٬تا تو.

مست دیدارت می شوم و تو می دانی٬از تو می خواهم و تو می توانی.صدایت می کنم و تو

می شنوی.اشک هایم بی تاب می شوند و تو می بینی.

خدایا به اشکهایم رحم می کنی ومن می مانم و یک دنیا!...نه!یک بی نهایت مهربانی...

خدایا دوستت دارم٬می ستایمت.