سهم من از اسرار بیکرانه ی عالم تنها پرتو کورسویی بود برای بیشتر دانستن

سهم من از حقیقتی که پنهان نمی ماند٬شناخت شاه راهی بود برای زیباتر زیستن

سهم من از زمانی که عبور می کرد و نمی ماند یافتن زمانه ای بود در امتداد از خودگذشتن

زمانه ای برای همه ی زمان ها٬ زمانه ای که به یادگار گذاشت حماسه ی تو را

برای تا همیشه...اندیشیدن

این روزهای آبی بی تکرار که برای رسیدن به شب بی قرار می شوند

و این روزگاران عمر که لحظه به لحظه دیرتر می شوند٬

کم کم مرا وادار می کنند به باور اینکه با هر آمدن رفتنی هست و با هر رفتن پایانی٬

وادارم می کنند به باور اینکه برای هر آغاز سلامی تقدیر می شود

و برای آخر هر سلام٬خداحافظی.پس به حرمت همه ی باورها و تقدیرهای نیامده...خداحافظ

پ.ن: انوشه از سرزمینی می نویسد نه چندان دور