اگر در جهان از جهان رسته ای است                 در از خلق بر خویشتن بسته ایست

کس از دست جور زبان ها نرست                     اگر خودنمایی است و گر حق پرست

اگر بر شوی چون ملک به آسمان                     بدامن درآویـــــــــــــــــزدت بد گمان

بکوشش توان دجله را پیش بست                    نشاسد زبان  بد اندیش  بست

تو روی از پرستیـــدن حق مپیچ                         بهل تا  نگیرند خلقت  به هیچ

چو را ضی شد از بنده یزدان پاک                      گر ایـــــــنها نبا شد راضی چه باک

بد اندیش خلق از حق آگاه نیست                   ز غوغای خلقش به حق راه نیست

از آن ره به  جایی  نیاورده اند                          که اول  قدم  پی غلط  رفته اند

دو کس بر حدیثی گمارند گوش                       از این تابدان ز اهرمن تا سروش

یکی  پند  گیرد  دگر ناپسند                            نپردازد  از حرف  گیرد  به پند 

فرومانده در کنج تاریک جای                            چه در یا بد از جام گیتی نمای

مپندار گر شیر و گر روبهی                              کز ایــنان به مردی و حیلت رهی

اگر کنج خلوت گزیند کسی                             که پروای صحبت ندارد بسی

مذمت کنندش که رزق است وریو                     ز مردم چنان می گریزد که دیو

و گر خنده روی است و آمیز کار                        عفیفش ندانند و پر هیــــــــزکار

تقدیم به شما